Auteur(s): David Ginard; David Ginard i Féron

Uitgeverij: Ediciones Akal

Publicatiedatum: 2021

Bindwijze: Paperback

Pagina's: 928

Taal: es

Op 14 november 1921 werd de Communistische Partij van Spanje opgericht, het resultaat van de fusie tussen de Partido Comunista Español (bekend als «de honderd kinderen») en de Partido Comunista Obrero Español. Gedurende de eeuw die het nu bestaat, heeft het Spaanse communisme zeer diverse en zelden gemakkelijke periodes doorgemaakt. Sterker nog, de helft van die periode viel samen met jaren van repressie en ondergrondse activiteiten. De nieuwe partij overleefde ternauwernood een eerste decennium van vervolging, isolement en vruchteloos voluntarisme. Ze groeide op onder de Republiek, werd praktisch «heropgericht» als een grote nationale partij die zich vasthield aan de vlaggen van het Volksfront en werd de ruggengraat van het antifascistische verzet tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Ze toonde een heldhaftigheid zonder duidelijke politieke horizon tijdens de guerrilla-periode en werd de «partij van het antifranquismo» in de taaie en langdurige strijd voor het herstel van de democratie. Ze maakte de postfranquistische overgang mee tussen hoop, teleurstelling en innerlijke verscheuring. Ze moest zich aanpassen aan de crisis en het verdwijnen van het «reëel socialisme» in Oost-Europa en aan de corrosieve effecten van de lange neoliberale nacht, waarbij ze haar initialen en identiteit behield, maar zich tegelijkertijd inzette voor bredere politieke projecten en substantiële delen van haar oude politieke cultuur vernieuwde. «We maakten fouten, maar we maakten ze terwijl we vochten», zei Marcos Ana over de communisten; een eeuw geschiedenis en strijd die het verdient om verteld en bestudeerd te worden.