De geschiedenis van de twintigste eeuw laat zien dat tot praktisch de jaren zestig, toen de gay, lesbische en transbewegingen op straat opkwamen, de representatie van seksuele diversiteit zich over het algemeen in de privésfeer afspeelde, in verberging en schaamte. Toch wisten diverse artistieke uitingen zich een weg te banen, in bepaalde kringen en zonder het grote publiek te bereiken, zodat kunstenaars hun seksuele identiteit konden uitdrukken met de discretie die de heersende moraliteit vereiste. Dit was het geval bij Duncan Grant, Romaine Brooks en Claude Cahun in de eerste helft van de vorige eeuw. De terughoudendheid werd doorbroken in de jaren zeventig met de opkomst van homoseksuele collectieven die zowel in New York, Parijs, Santiago de Chile als Barcelona de openbare ruimte binnentrokken. Tegelijkertijd toonden sommige kunstenaars, zoals Robert Mapplethorpe, die gecensureerd werd door de conservatieve en ultrareligieuze sectoren, in hun beelden een seksualiteit die ondenkbaar was voor de preutse samenleving. De jaren tachtig en negentig verstevigden de terugkeer van seksfobische politiek door aids te bestempelen als een moreel veroordeling. In die zware tijden ontstond de zogenaamde queer-theorie en een reeks onconventionele kunstenaars bracht hun heterodoxe verlangens en alternatieve levenswijzen ten opzichte van het kerngezin aan het licht. Het genderbinomium (man/vrouw; mannelijk/vrouwelijk) werd ter discussie gesteld, zoals te zien is in de open ruimte van de kunst, waar overtredingen kracht en zichtbaarheid kregen. Een vervolgde wereld biedt een compleet overzicht van seksuele diversiteit in de artistieke uitingen van de twintigste eeuw, waarbij de titel zowel verwijst naar het verlangen naar een leven waarin vrijheid en respect voor verschil vooropstaan, als naar de realiteit dat seksuele diversiteit is – en blijft – gesmoord, gepathologiseerd en veroordeeld door wetten en sociale normen.