Een zomers weekend, in een huis op het platteland, komen drie vrienden samen op de eerste verjaardag van de dood van Tony. Het zijn zijn broer John, zijn schoonzus Marian en zijn oude kameraad Lyle.

De rustige reünie wordt verstoord door de aanwezigheid van een vreemde, de jonge schilder die nu met Lyle uitgaat. Of ze het nu willen of niet, de zomerrituelen ― een bad in de rivier, een diner in de buitenlucht met gasten of een nachtelijke wandeling ― zullen worden getekend door de afwezige vriend en ieder van de drie zal zijn eigen manier moeten vinden om het verlies te verwerken.

Peter Cameron combineert als weinig auteurs sociale satire met intimiteit en tederheid, en zet de lezer aan tot nadenken over de eigen ervaring, de moeilijkheid om iemand echt te kennen of de ambiguïteit van sociale relaties. Oorspronkelijk gepubliceerd in 1994, blijft Un fin de semana ongetwijfeld een van de beste romans van zijn auteur.

«"Un fin de semana" laat zien hoe moeilijk het is te accepteren dat de partner van een overleden vriend een nieuwe relatie krijgt. (…) En Cameron onderzoekt dit zeker gedetailleerd en treffend.» Núria Escur (La Vanguardia)

«Peter Cameron is een uitstekende verhalenverteller. Niet alleen lopen zijn verhalen vloeiend, ze laten ook onbewust sporen van melancholie en een symbolische wereld achter die vanuit normaliteit is opgebouwd en niet vanuit retoriek.» César Prieto (Efe Eme)

«Peter Cameron is vele schrijvers in één, omdat hij het beste van de grote meesters destilleert en dit met elegantie transformeert tot iets eigens.» Rodrigo Fresán (ABC Cultural)

«Cameron toont in "Un fin de semana" zijn vaardigheid om, uit min of meer kleine verhalen, conflicten te ontvouwen die ontstaan door misverstanden en onopgeloste ambiguïteiten. Uiteindelijk is "Un fin de semana", net als zijn eerdere werken, een soort verkenning van de moeilijkheden van liefdevolle expressie, de lasten van communicatieproblemen en de verwarringen die sociale relaties voeden.» Iñigo Urrutia (El Diario Vasco)

«Peter Cameron spreekt in dit boek opnieuw over die scheuren die zich openen in het dagelijks leven. Scheuren waar het verdriet op subtiele maar aanhoudende wijze doorheen sijpelt. En hij doet dat, zoals vaker, op meesterlijke wijze.» Sagrario Fdez.-Prieto (La Razón)

«Het decor biedt ruimte voor briljante dialogen en een sfeer van spanning die op elke pagina voelbaar is. Kleine wrijvingen zijn het scalpel dat oude wonden en angsten opent en verwachtingen confronteert met de realiteit.» Leire Escalada (Navarra.com)

«Peter Cameron weeft een perfect web waarin hij de lezer vanaf de eerste pagina’s op natuurlijke wijze vangt. "Un fin de semana" leest snel en enthousiast, en vertelt veel meer dan het lijkt.» Victoriano S. Álamo (Canarias 7)

«Wie heeft deze aanpassingen die de dood van een ander van ons vraagt niet meegemaakt? En dus, wie zal ongeschonden uit de lezing van “Un fin de semana” van Peter Cameron komen? Niemand. Absoluut niemand.» Fantastic Plastic Mag

«Peter Cameron biedt ons in "Un fin de semana" een van die alledaagse verhalen, ogenschijnlijk eenvoudig, maar met een grote emotionele lading (…) De Amerikaanse schrijver behandelt ook sociale conventies, zoals de tijd die men moet rouwen om een dierbare die er niet meer is. Wanneer is het ideale moment om weer op te krabbelen? Is dat een verraad tegenover degene die er niet meer is of tegenover diens familie? Welk recht heeft de wereld om ons hierin te beoordelen?» Eric Gras (Mediterrani)

«Een roman zo ontroerend dat we, als we hem uit hebben, overtuigd zijn dat er iets belangrijks is gebeurd; hij laat ons geraakt en ontdaan achter.» Francine Prose (The Yale Review)

«Vol observaties die klinken als belletjes en flikkeren als vuurvliegjes, vluchtig maar onuitwisbaar.» The New Yorker

«Fascinerend en verslavend (…). We sluiten de roman af met een beter begrip van de complexiteit van elk personage, maar ook met meer inzicht in het ingewikkelde web achter alle sociale conventies.» Michael Dorris (Los Angeles Times)

«Echo’s van Virginia Woolf, E. M. Forster, D. H. Lawrence en F. Scott Fitzgerald, wier briljante kritische verhalen over de materialistische cultuur zich keer op keer openen naar het metafysische. Camerons tedere elegie is zowel liefdeslied als klaaglied, zowel gebed als requiem.» Joyce Reiser Kornblatt (The New York Times Book Review)