Een briljant betoog voor vrijheid en dissidentie waarin we ontdekken hoe de LGTBIQ+-strijd een eis is die ons allemaal aangaat, een ware sociale en klassenstrijd om een collectieve toekomst te bouwen vanuit dissidentie. «Maar, als jullie al kunnen trouwen, wat willen jullie dan nog meer?» Wat valt er te wensen buiten het vormen van een productief gezin, het brengen van nieuwe arbeiders ter wereld, het verkrijgen van enige belastingvoordelen en het verzekeren dat, bij overlijden, het bloed van ons bloed de weinige bezittingen erft die we met ons zweet hebben vergaard? Is er iets beters, een hoopvollere belofte dan de begeerde, opgeëiste en eindelijk veroverde normaliteit? De illusie van normaliteit, begrepen als een concrete consumptiewijze, is een obstakel geworden voor sociale en klassenstrijd. Het verlangen om zich aan te passen aan dat «normale», om onopgemerkt te blijven, heeft dissidenties en levenswijzen die afwijken van het kapitalistische productieve en reproductieve systeem in het debat doen verstommen. In tegenstelling daarmee zouden we meer dan ooit andere levenswijzen moeten kunnen opeisen die de hele samenleving uitnodigen zich vanuit de marges te transformeren, zich te «amariconar», de affecten, de zorg en ook de genoegens te revolutioneren. Een alternatieve weg, een collectieve horizon die de realiteiten die botsen met een samenleving waarvan het epicentrum het nucleaire en cishetero-gezin is, niet uitsluit. Christo Casas, journalist en antropoloog, presenteert in Maricas malas een tekst die tussen essay en persoonlijk verhaal in zit, waarin we ontdekken dat de queer-strijd een eis is die ons allemaal aangaat, een ware sociale en klassenstrijd om een collectieve toekomst te bouwen vanuit dissidentie. Een helder essay dat een ware uitnodiging vormt aan de hele samenleving om in haar eigen dissidente praktijken te duiken en er trots op te zijn. RECENSIES: «De LGTBIAQ+-cultuur, straatcultuur, heimelijk, ongemakkelijk, lichamelijk, uitdagend, pervers, nachtelijk, ziek en diep mooi, heeft een proces van gentrificatie ondergaan, half academisch, half institutioneel, dat onze kracht heeft verminderd en onze voorheen machtige manieren van collectiviseren heeft ontnomen. Sinds Paco Vidarte misten we een houvast die die liefde en die poëtische geweldstructuur kon vormen om ons te erkennen als een prachtige andersheid. Christo Casas is gekomen om dat gebrek op te lossen met zijn Maricas malas.» Alana S. Portero, auteur van La mala costumbre «Maricas malas is een verschuiving die ons het nuttige, revolutionaire en vreugdevolle potentieel laat zien van het amariconar van de wereld, niet alleen voor LGTBI-personen. Een eerlijk, rauw en genereus betoog over het destructieve potentieel voor de ketens die iedereen binden.» Ignacio Elpidio Domínguez, auteur van Se vende diversidad «Christo Casas heeft een (on)waardige voortzetting geschreven van die Ética marica die de assimilatiecomfort heeft opgeschud waarin het LGTBI-activisme zich heeft genesteld na de goedkeuring van wetten, maar die de hoop mobiliseert dat deze keer de geschiedenis op een andere manier kan worden geschreven. Door de utopische en radicale voorstellen van de bevrijdingsfronten uit de jaren zeventig te hernemen, terwijl hij een klassenoorlog verklaart zonder genade aan de normaliteit, herverdeelt dit boek het mariconeo als een bevrijdende belofte waarin iedereen een kiertje van vrijheid zal vinden om te betasten.» Ira Hybris, marxistisch queer activist