"Eloy de la Iglesia. Het verborgen genot van de Spaanse cinema brengt ons dichter bij het levendige en complexe traject van een van de belangrijkste regisseurs van de Transitie, verantwoordelijk voor titels die zo populair zijn als El techo de cristal, La semana del asesino, El diputado, El pico en La estanquera de Vallecas. Met minachting bekeken door de critici van die tijd, die hem zijn commerciële ambitie niet vergaven, en geprezen door de nieuwe generaties, is de figuur van Eloy de la Iglesia essentieel om een van de meest roerige periodes uit onze recente geschiedenis te begrijpen. Dit collectieve essay, gecoördineerd door Carlos Barea, verdiept zich in de verschillende aspecten die samenkomen in de films van de Baskische cineast, waar de wil tot provocatie en de meest rauwe erotiek samengaan met de intentie om op realistische wijze de politieke schommelingen en sociale veranderingen te tonen. In zijn uitgebreide filmografie paradeerden de sterren van het moment (Carmen Sevilla, Amparo Muñoz, Simón Andreu, Vicente Parra of José Sacristán, onder anderen) en nieuwe talenten zonder ervaring voor de camera (zoals José Luis Manzano, zijn favoriete acteur). Homoseksueel en communist, droeg Eloy de la Iglesia beslissend bij aan het portretteren van de licht- en vooral de schaduwkanten van een land dat ontwaakte voor de democratie maar een deel van de bevolking de rug toekeerde. Tot de gemarginaliseerden behoorden de zogenaamde quinquis, die de naam gaven aan het succesvolle subgenre van de cinema, en de leden van de LGTB-gemeenschap, aan wie hij een stem gaf die tot dan toe was verstomd."